Sezon anime jesień 2013 - zakończone serie

Jako że leniwe ze mnie stworzenie, a i napisanie recenzji wszystkich serii, jakie skończyły się wraz z jesiennym sezonem, przekraczałoby moje siły i możliwości czasowe, postanowiłam zrobić tylko krótki (na ile się dało) spis wrażeń z obejrzanych anime. 

Galilei Donna 

Tak to już bywa, że serie na podstawie oryginalnego scenariusza zazwyczaj rozczarowują. Mam wrażenie, że tym razem ktoś stwierdził, iż zrobi anime, które spodoba się każdemu. W efekcie w Galilei Donna mamy (niekoniecznie w tej kolejności) małoletniego geniusza płci żeńskiej, Galileusza, mechy, dziwne latające machiny, złą i knującą przejęcie władzy nad światem (przez kontrolowanie zasobów) organizację, podróż w poszukiwaniu prawdy, nieuzasadnione uwięzienie, rychły koniec świata, piratów, problemy rodzinne, amnezję, niepotrzebną śmierć trzecioplanowych bohaterów, tajemniczy skarb, oczywistą zdradę, tragiczną przeszłość, podróż w czasie, niespełnioną miłość, najdziwniejszy incest w historii anime, bitwę powietrzną, a jako wisienka na torcie pojawia się kulminacyjna scena sądowa. I to wszystko w jedenastu odcinkach. Po obiecującym (choć wymagającym przymknięcia oka na dziury logiczne) początku dostaliśmy mocno średnie rozwinięcie i zawodzące wszelkie nadzieje zakończenie.

A wbrew pozorom fabuła wcale mogła nie być taka zła. Wciśnięto tu na siłę zbyt wiele kliszy i schematów, ale ten grzech można by wybaczyć, gdyby wątek przewodni poprowadzono z sensem i konsekwentnie. Tymczasem twórców zwyczajnie poniosła wyobraźnia, w efekcie scenariusz pod względem dziur przypomina ser szwajcarski. Co zaskakujące, w porównaniu z fabułą postaci nie wypadają tak źle, choć dość sztampowe, są pełnokrwiste i od razu zapadają w pamięć. Szkoda tylko, że w ostatnim odcinku nagle wszyscy wypadają ze swoich ról. Miałam wrażenie, że na potrzeby scenariusza większość z postaci nagle zrezygnowała ze swoich motywacji i planów, by podporządkować się imperatywowi happy endu.

Od strony graficznej seria prezentuje się całkiem nieźle. Projekty postaci są naprawdę ładne – ba, bohaterki czasem nawet zmieniają stroje. Postaci dobrze wyglądają w ruchu, a ich sylwetki nie deformują się po przejściu na dalszy plan, również efekty komputerowe zastosowano z wyczuciem, dzięki czemu nie gryzą się ze standardową animacją. Z kolei ścieżka dźwiękowa niespecjalnie daje się zapamiętać. Wyjątkiem jest całkiem niezły opening.  

Moja ocena: 6/10.

Gingitsune

Okruchy życia z elementem nadnaturalnym w postaci bóstw, duchów czy innych japońskich demonów nie stanowią jakiejś nowości. Przepis na sukces takich serii jest prosty: przedstawiamy ciepłą, choć czasem banalną historię, która nie musi być oryginalna czy powalająca, wystarczy, że jest sympatyczna. W Gingitsune nie do końca się to udało, głównie za sprawą mdłych i nijakich bohaterów, którzy nie potrafili mnie sobą zaciekawić. To, co miało wzruszać, zwyczajnie nudziło, a problemy bohaterów wydawały mi się banalne i niewarte poświęconego im czasu.

Wielką zaletą serii jest realistyczne przedstawienie życia w shintostycznym chramie. Twórcy zdecydowali się wyjaśnić pochodzenie i znaczenie wielu japońskich obyczajów i praktyk religijnych związanych z tego typu świątyniami. Uważny widz może się więc wiele dowiedzieć o zwyczajach w Kraju Kwitnącej Wiśni, zwłaszcza że wyjaśnienia są proste i nie straszą tanim dydaktyzmem.

Pod względem graficznym seria prezentuje się nadzwyczaj ubogo. Nie mam nic do zarzucenia designowi ludzkich bohaterów, ale do samego końca nie potrafiłam się przekonać do projektów postaci boskich wysłanników. Nawiązują do wyobrażeń pochodzących z japońskich wierzeń, ale mimo wszystko w porównaniu z innymi seriami wypadają po prostu brzydko, karykaturalnie i zwyczajnie nieciekawie.

Summa sumarum, anime ogląda się przyjemnie, ale po obejrzeniu widz ma wrażenie, że właściwie nic nie zobaczył.

Moja ocena: 6/10.

Kakumeiki Valvrave 2nd Season

Nie lubię mechów. Jeśli coś zdoła mnie przekonać do obejrzenia anime, w którym bohaterowie siadają za sterami wielkich robotów zamiast zwyczajnie i prozaicznie tłuc się po mordach, to jest to tylko dobra fabuła.

Kakumeiki Valvrave jest ewenementem. Obiektywnie rzecz biorąc, to anime składa się z samych klisz i schematów. To wszystko już było – w takim czy innym natężeniu, w podobnej lub lekko zmienionej formie, ale gdzieś tam to widzieliśmy. Teoretycznie jest to seria o dość poważnej tematyce, traumatycznych doświadczeniach i licznych tragediach. W praktyce niebywałe wręcz stężenie patosu i taniego dramatu nie pozwala tego anime traktować poważnie, z czego tworzące serię studio Sunrise najwyraźniej zdało sobie sprawę i postanowiło udowodnić, że maksyma „co za dużo, to niezdrowo” Kakumeiki Valvrave najwyraźniej nie dotyczy.

A widz zastanawia się tylko, co, u diabła, właśnie dzieje się na ekranie.

To było dobre anime. Nie jakieś szczególnie wybitne, ale po prostu dostarczyło mi niewiarygodnej fazy i długotrwałej głupawki. I był tam L-Elf. Zaprawdę, powiadam Wam, warto obejrzeć tę serię tylko po to, by posłuchać, jak japońscy seiyu wymawiają to imię.

Moja ocena: 8/10.

Kyoukai no Kanata

Produkcjom studia Kyoto Animation już dawno przypięto łatkę ładnych graficznie anime, które w zasadzie traktują o niczym – a raczej o ładnych dziewczynkach (lub chłopcach, jak w przypadku Free!) robiących słodkie rzeczy. Tym razem zamiast kolejnych okruchów życia studio postanowiło wypuścić anime typu szkolna seria o bohaterach z supermocami.

Po pierwszym odcinku Kyoukai no Kanata zapowiadało się naprawdę nieźle – śliczne (choć standardowe dla studia) projekty postaci i niebywale dopracowana, dynamiczna animacja w połączeniu z komedią z domieszką dramatu... co mogło pójść źle? Niestety, to co najważniejsze – sama fabuła, wtórna, przewidywalna i zwieńczona rozczarowującym zakończeniem (choć gdyby nie ostatnia scena, serię zapewne oceniłabym ją o oczko wyżej). Ogółem dużo lepiej oglądało mi się sceny czysto komediowe niż stanowiące meritum anime wątki dramatyczne. Wprawdzie fabuła ładnie zamyka się w tych dwunastu odcinkach, ale po obejrzeniu całości miałam wrażenie niedosytu – wiele drugoplanowych wątków zostało nierozwiązanych, więc zapewne można liczyć na kontynuację.

Trudną do oceny stroną anime są bohaterowie. Z jednej strony, wszyscy przypadli mi do gustu i nawet męcząca w pierwszej chwili Kuriyama po bliższym poznaniu okazała się rezolutną i sympatyczną postacią. Problem polega na tym, że im bardziej rozwijają się dotyczące ich wątki dramatyczne i im więcej dowiadujemy się o tragicznych przeszłościach, tym bardziej sztampowi i nudni stają się bohaterowie.

Mimo wszystko Kyoukai no Kanata stanowi przyzwoite anime rozrywkowe. Jeśli nie oczekujecie zbyt rozbudowanej i odkrywczej fabuły i szukacie serii przygodowej w sam raz do obejrzenia w jeden długi wieczór, to mogę śmiało polecić to anime.  

Moja ocena: 7/10.

Kyousou Giga (TV) 

Jak już wspomniałam, serie na postawie oryginalnego pomysłu mają to do siebie, że zazwyczaj rozczarowują nieprzemyślanym i dziurawym jak sito scenariuszem. Na szczęście istnieją chlubne wyjątki od tej reguły, a jednym z nich jest Kyousou Giga.

Losy tego anime są długie i skomplikowane. Początkowo zapowiadane było jako film, potem ukazał się niespełna półgodzinny odcinek wyemitowany w Internecie. Projekt spotkał się z dużym entuzjazmem widzów i w 2012 roku pojawiło się pięć kolejnych, tym razem dziesięciominutowych odcinków. Wreszcie Kyousou Giga zadebiutowała w telewizji – pierwszą ONA z 2011 roku (z kilkoma przeróbkami) wyemitowano jako odcinek zerowy, a pięć odcinków z 2012 roku rozwinięto i zgrabnie wpleciono w pozostałe wątki.

Seria zachwyca przede wszystkim prostą, ale przeprowadzoną z rozmachem fabułą i światem przedstawionym – szalonym, jaskrawo-pastelowym i niezwykle wyrazistym. Zwariowana rzeczywistość Lustrzanej Stolicy, gdzie żyją razem ludzie, demony i święci, została gęsto podlana klimatem rodem z Alicji w Krainie Czarów. Nie rozczarowuje też zakończenie – satysfakcjonująco wyjaśnia wszystkie zagadki i zgrabnie domyka rozpoczęte wcześniej wątki.

Jest tu akcja, tajemnice do rozwiązania, trochę dramatu i mnóstwo komedii. Są bohaterowie, których nie sposób nie polubić – przy czym nikt tak naprawdę nie jest taki, jak wydaje się na pierwszy rzut oka.

Seria może poszczycić się naprawdę zróżnicowanym soundtrackiem oraz świetną grą seiyu. Z drugiej strony kanciasta i chwilami zbyt uproszczona grafika w połączeniu z niezwykle dynamiczną animacją nie każdemu może przypaść do gustu.

Moja ocena: 9/10.

Little Busters! Refrain

Obejrzałam drugi sezon tej serii tylko po to, by dowiedzieć się, jak zakończy się główny wątek i wyjaśni się „tajemnica świata”. Pierwszy sezon rozczarował mnie zarówno pod względem grafiki, jak i fabuły i bohaterów, drugi – choć trudno w to uwierzyć – jest pod tym względem jeszcze gorszy.

Pod względem bohaterów niewiele się tu zmieniło. Choć cały czas jest mowa o dojrzewaniu i dorastaniu postaci, to najwyraźniej niedorozwinięte umysłowo piszczące bohaterki dalej nie zmądrzały (choć na szczęście mają mniej czasu antenowego), a protagonista wciąż jest mdły, irytujący i nijaki. Fabuła – poza pierwszymi odcinkami, poświęconymi Kurugayi (która wydawała mi się najsympatyczniejszą bohaterką, a której wątek boleśnie rozczarował) poświęcona jest finalnemu wątkowi zagadki świata. Jak można było się domyślać, rozwiązanie okazało się banalnie proste i przewidywalne, a na dodatek optymistycznie naiwne i tak przesłodzone, że do każdego odcinka powinno być dołączone ostrzeżenie o niebezpieczeństwach próchnicy. Nie mam nic przeciwko happy endom, ale zakończenie tej serii w kilka minut zrujnowało cały klimat i z mozołem budowane napięcie poprzednich odcinków. Przez kilkanaście epizodów anime traktowało o dojrzewaniu do życia w prawdziwym, brutalnym świecie, gdzie nieszczęść nie można odwrócić i tylko siła charakteru pozwala przetrwać, a zakończono je radosnym stwierdzeniem, że friendship is magic i leczy wszelkie złamania, rany otwarte i krwotoki. Alleluja!

Little Busters! Refrain próbuje grać na uczuciach widza, serwując łzawy dramat skwitowany naiwnym happy endem. Być może nie należę do docelowych widzów tego anime, być może są ludzie, dla których ta seria stanowi wspaniałe okruchy życia i poruszający wyciskacz łez, przy oglądaniu którego nie można powstrzymać się od płaczu. Być może. Dla mnie to niestrawna i nudna jak flaki z olejem historia o głupawym zakończeniu. Nie polecam.

Moja ocena: 2/10.

Monogatari Series: Second Season

Kontynuacja serii spod znaku Monogatari nie rozczarowuje. Największą zaletą tego anime jest ograniczenie fanserwisu w stosunku do poprzednich odsłon cyklu. Czy seria, w której w zasadzie wszyscy tylko mówią i mówią (i tym razem nikt nikomu zębów nie myje), może zdobyć popularność? Sądząc po internetowych opiniach, tak.

Jak tak zastanawiam się nad wadami tej serii, to nie mogę nie wspomnieć, że anime jest wyraźnie przegadane. Podczas gdy w poprzednich sezonach długie i dowcipne rozmowy równoważyły się ze scenami akcji, tu tych drugich jest naprawdę jak na lekarstwo. Chwilami miałam przez to wrażenie zmęczenia materiału – w końcu ile można oglądać gadające głowy, wprawdzie pokazane w specyficzny, tak charakterystyczny dla tej serii shaftowski sposób, ale w gruncie rzeczy wciąż takie same.

Anime na szczęście broni się pod względem fabularnym – może i ciągle gadają, ale przynajmniej z sensem i ciekawie, dzięki czemu na światło dzienne wychodzą różne tajemnice tylko lekko zarysowane w poprzednich sezonach. Wiele wątków zostaje ostatecznie domkniętych, bohaterowie ewoluują w zauważalny sposób, harem staje się mniej haremowy, a wszystkie historie zaczynają się łączyć w większą całość. Pod tym względem najlepiej wypada ostatnia część, z której dowiadujemy się wielu ciekawych informacji; poznajemy też wreszcie (jak się wydaje) głównego antagonistę serii. Zresztą sama ostatnia historia jest ukazana oryginalniej niż pozostałe, głównie za sprawą wprowadzenia innego narratora, którym staje się Kaiki. Całą serię zakończono w tak wrednym momencie, że pozostaje tylko czekać z niecierpliwością na dalszy sezon. I na będące prequelem do całości Kizumonogatari, którego premiera wciąż jest odkładana z roku na rok.

Moja ocena: 8/10.

Sezon anime jesień 2013

Sezon jesienny anime powoli się stabilizuje – wszystkie interesujące mnie nowości miały już swoje premiery, zdążyłam więc wyrobić sobie wstępne opinie na temat każdej z nich. Jako że z poprzednich sezonów zostały mi do oglądania jedynie tasiemce (One Piece, Hunter x Hunter, Saint Seiya Omega i Uchuu Kyoudai) oraz wychodzące od lipca Monogatari Series: Second Season, mam sporo czasu na oglądanie nowych serii, których – jak każdej jesieni – jest multum.

Kyoukai no Kanata

Wszystko wskazuje, że obecny sezon upłynie pod znakiem szkolnych shounenów z supermocami, do których można zaliczyć Kyoukai no Kanata, Strike the Blood i Tokyo Ravens. Pierwsza z tych serii, najnowsze dziecko KyonAni, zachwyca piękną grafiką i animacją (co – zważywszy na studio – chyba nikogo nie dziwi), choć konwencja „moe, ale tym razem z akcją” nie dla każdego będzie zjadliwa. Być może nie należy liczyć na fabularne fajerwerki, ale bohaterowie są całkiem sympatyczni, mają spory potencjał i jak na razie żadnego z nich nie mam ochoty zamordować tępym narzędziem.

Kolejna seria – Strike the Blood – rozkręca się dość powoli. Pierwszy odcinek wypadł nudnawo, na szczęście pod koniec drugiego zrobiło się ciekawiej. Mimo wszystko podczas oglądania miałam wrażenie, że gdzieś już to wszystko widziałam – niby wszystko oryginalne, a i tak da się wyczuć, że nad serią nie tylko unosi się duch Toaru Majutsu no Index, ale wręcz ktoś wyciął z tamtego anime kilka ważnych narządów i przeszczepił do Strike the Blood, dokonując tylko niezbędnych operacji plastycznych. Być może to tylko tymczasowe wrażenie spowodowane podobną kreacją głównego bohatera i światem o przybliżonych realiach... ale odgrzewane kotlety nigdy nie smakują tak dobrze jak świeżo usmażone.

Z kolei Tokyo Ravens odstrasza nieładnymi projektami postaci (Serio, gdzie oni mają te usta? Jeszcze trochę niżej i odpadną im podbródki...) i nachalną animacją komputerową podczas walk. Po pierwszym odcinku niewiele da się powiedzieć o fabule, ale zapowiada się nawet ciekawie, a i bohaterowie nie dają sobie w kaszę dmuchać. Anime do oglądania się nadaje, ale hitem sezonu raczej nie będzie.

Do serii szkolnych można by zaliczyć także Kill la Kill... o ile tę szaloną nawalankę z wyraźnymi inspiracjami z amerykańskich kreskówek można do czegokolwiek zaliczyć. Twórcy tego zwariowanego widowiska postanowili nie bawić się w podchody: anime jedzie na schematach tak wyświechtanych, że nie da się ich już traktować poważnie. W tym szaleństwie jest jednak metoda, a gargantuicznie wyolbrzymione klisze pożenione z absurdalną komedią wydają się jak na razie zdawać egzamin. Anime już od pierwszych chwil rusza z przytupem, wrzucając widza w swój szalony świat, a potem jest jeszcze bardziej fazowo. Przerażająca szkoła, w której mundurki dają noszącemu nadnaturalne moce, i walcząca z systemem główna bohaterka przywdziewająca uniform jeszcze bardziej złowrogi, a na domiar złego gadający? Czemu nie. Na trzeźwo by się nie dało, ale w takiej konwencji jak najbardziej się sprawdza. Jak na razie jedynym minusem tego anime jest zbytnie epatowanie ecchi.

Kill la Kill

Skoro już jesteśmy przy seriach szalonych, to nie można zapomnieć o anime Kyousou Giga, które po emisji jednego odcinka ONA w 2011 i 5 krótkich specjali w 2012 roku wreszcie doczekało się serii telewizyjnej. Ponownie możemy zanurzyć się w zwariowanym świecie Lustrzanej Stolicy i wyruszyć wraz z Koto na poszukiwania tajemniczego Czarnego Królika. Już pierwszy odcinek sporo wyjaśnia i przybliża nam początki tego niezwykle kolorowego świata. Ciekawa jestem, co jeszcze zaserwują nam twórcy.

Do serii bawiących się konwencją zaliczyć można także Galilei Donna – po pierwszym odcinku trudno jest wiele powiedzieć o fabule poza tym, że olbrzymi statek powietrzny wyglądający jak złota rybka, sterowany przez małą dziewczynkę i niszczący okręty wrogich piratów stanowi pomysł tak absurdalny, że aż genialny. Jeśli dodać do tego śliczną grafikę i przeuroczych już w pierwszym odcinku bohaterów, to anime z pewnością wydaje się jednym z pewniaków sezonu.

Kolejnym pewniakiem jest Samurai Flamenco – opowieść o chłopcu, który zawsze chciał być superbohaterem, i policjancie obserwującym nieudolne starania protagonisty. Niech mnie kule biją, jeśli wiem, o czym to anime naprawdę będzie – już pierwszy odcinek nieco pod tym względem zaskakuje, a mam podejrzenia, że również i ta seria będzie bawić się konwencją. Póki co postaci wydają się sympatyczne, grafika również przypadła mi do gustu.

Samurai Flamenco

Mieszane uczucia mam za to do Log Horizon, już przed premierą ochrzczone przez fandom wielką zrzyną z Sword Art Online. Pomimo podobnych założeń świata – gracze uwięzieni w grze, z której nie da się wylogować – seria wydaje się mieć jednak spory potencjał. Już samo wyrzucenie z anime całej charakteryzującej SAO traumatycznej otoczki i do bólu przesadzonej dramaturgii związanej z potwornym nieszczęściem, jakie spotkało graczy, jest strzałem w dziesiątkę. Jeśli dodamy do tego inteligentnego i myślącego bohatera (to rzadkość!), seria może okazać się naprawdę dobra. Problem polega jednak na braku jakiegokolwiek wątku przewodniego – być może zmieni się to w dalszych odcinkach, ale jeśli twórcy postawią na fabułę epizodyczną, potencjał zakisi się we własnym sosie.

W tym sezonie można obejrzeć także trochę okruchów życia. Należy do nich przede wszystkim Gingitsune – młodsza i dużo brzydsza graficznie siostra Natsume Yuujinchou. Seria opowiada o młodej kapłance i jej perypetiach związanych z posiadaniem nadnaturalnych mocy. Zdaje się jednak, że w przeciwieństwie do Natsume skupiać się będzie bardziej na relacjach protagonistki ze szkolnymi przyjaciółmi niż na wątkach youkai.

Wątki fantastyczne zawiera także Nagi no Asukara, które jednak nie będzie raczej (jak powyższe anime) okruchami życia z elementami komedii, ale pójdzie w stronę dramatu i romansu. Jak na razie nie jestem przekonana do bohaterów tej serii – wydają się zbyt dziecinni i irytujący w swoich zachowaniach, ale postanowiłam dać temu anime szansę, bo pewne zawarte w nim koncepcje (choćby podwodne miasto i jego mieszkańcy) naprawdę mi się podobają. Swoją drogą, gdyby design wszystkich głównych postaci przypominał wygląd Uroko-sama, to serię oglądałoby się tysiąc razy przyjemniej.

Z okruchów życia najlepiej wypada Golden Time – komedia romantyczna o (o dziwo!) studentach prawa. Daję temu anime olbrzymi kredyt zaufania, bo ma ciekawych bohaterów, a elementy komiczne naprawdę śmieszą. Denerwuje mnie tylko projekt postaci głównego bohatera, który wygląda trochę zbyt młodo i niepoważne. Ale taki drobiazg da się przeżyć.

Golden Time

W sezonie jesiennym pojawiły się trzy kontynuacje oglądanych przeze mnie wcześniej anime, a wśród nich najbardziej przeze mnie wyczekiwany, absolutny must-to-watch sezonu: Magi: The Kingdom of Magic. Pierwsze dwa odcinki nastawiły mnie pozytywnie (choć animacja szwankuje i postaci często dostają nagłego zeza) – mam tylko nadzieję, że tym razem obędzie się bez niepotrzebnych zmian, które moim zdaniem zabiły finał pierwszego sezonu.

Kontynuacji doczekało się także Phi Brain: Kami no Puzzle – opierająca się na sprzedaży gier i gadżetów kampania reklamowa w Japonii musiała odnieść spory sukces, skoro to anime dostało trzeci sezon. Seria nie jest jakaś wybitna, ale podejrzewam, że oglądanie kolejnych przepełnionych patosem odcinków o walce z Mrocznymi Organizacjami, które chcą przejąć władze nad światem za pomocą puzzli i zagadek, ponownie przysporzy mi sporo frajdy z powodu niezamierzonej fazy.

Ostatnim oglądanym przeze mnie anime jest Little Busters: Refrain. Postanowiłam dać drugą szansę tej kiepsko ocenionej przeze mnie serii tylko dlatego, że chcę się dowiedzieć, o co, u licha, chodzi z tym zagadkowym światem. Może jakoś przeboleję te kilkanaście (lub kilkadziesiąt) odcinków z niedorozwiniętymi umysłowo bohaterkami – zwłaszcza że niektóre z pozostałych postaci są sympatyczne.

Magi: The Kingdom of Magic

Obejrzałam także pierwsze odcinki Coppelion, BlazBlue: Alter Memory i Diabolik Lovers. Co do pierwszego – miałam nadzieję na solidne postapo, a dostałam przygłupawe zmodyfikowane genetycznie licealistki na pikniku w strefie skażenia radioaktywnego. Nie polecam, chyba że ktoś chce się zanudzić na śmierć, oglądając kawaii dziewuszki.

Z kolei BlazBlue okazało się reklamą gry. Przydługawe i nudne wyjaśnienia mechaniki świata w pierwszym odcinku, główny bohater noszący najwyraźniej cosplay Vasha z Triguna i schematy, schematy, schematy... Mroczna przeszłość, amnezja, mutacja, supermoce, konflikt między rodzeństwem, pozbawieni charakteru i jakiejkolwiek wiarygodnej motywacji psychopaci, loli i o-jakże-zbuntowany-i-niezrozumiany-główny-bohater wymieszane razem i polane gęstym sosem absolutnej powagi to jednak dla mnie za dużo. Pierwszy odcinek to bełkot, z którego nie idzie nic zrozumieć, chyba że jest się fanem gry. Nie mówiąc już o tym, że protagoniście w ciągu pierwszych kilku minut spadły na głowę trzy dziewczyny – trzykrotne wykorzystanie tego samego chwytu w takim krótkim czasie to już czysta bezczelność i lenistwo ze strony twórców. Krótko mówiąc – oglądać się tego nie dało.

Jeszcze gorzej wypadło Diabolik Lovers – kolejna adaptacja gry otome. W tym przypadku oprócz typowej dla gatunku beznadziejnej bohaterki dostajemy całe stadko wampirzych biszy... Muszę przyznać, że dawno żadne anime nie wywołało u mnie takiego niesmaku. Nie wiem, komu mogą podobać się takie obrzydliwe sadystyczno-masochistyczne relacje pomiędzy bohaterami (ocierające się wręcz o gwałt), ale ja podziękuję za dalszy seans. To jest tak niesmaczne, że nie da się tego oglądać nawet jako niezamierzonej komedii.

Podsumowując: pomimo że zawiodłam się na trzech seriach, sezon jesienny zapowiada się całkiem nieźle. Wprawdzie nie wyłonił się na razie absolutny hit, ale jest kilka bardzo obiecujących anime, które będę z przyjemnością oglądać.